Malapascua Island & Bohol

Standaard

While Mark spend his days diving and chasing fish, I enjoyed the peacefulness of the lovely beach just at the entrance of our bungalow. How easy it is to get used to the island way of life…Mark ended up doing 10 dives together with the crew of Devocean.

Not only did they see thresher and whitetip sharks, they got to swim with lots of nudibranches and cuddle-fish and found the beautiful, hard to spot, pygmy seahorses sitting on the Gorgenian coral. 

Fluorescent shrimps and the funny hairy oerang-oetang-crabs accompanied them on their exploration of the underwater-world.I joined the diving crew when they did a day trip to Kalangaman Island. Mark did 1 dive around the island while I was snorkelling just off shore.  

A few meters in the sea, surrounding a rock, I met a whole family little black yellow fish. Curious as I was, I swam a bit closer and soon a couple of the bigger fish swam up towards me, defending their territory. Besides them I saw some blue and red starfish, sea urchins, a pipefish and a barracuda. Happy days! 

We had a nice bbq on the amazing white beach and met some people from UK, Poland, Canada and Belgium. (Yes Belgium!) Bohol was waiting for us… After 1 hour on the boat, 5 hours on the local bus, another 2 hours on the ferry and 45 minutes in the taxi, we arrived in Pangloa beach, Bohol. 

Citadel Alona bed and breakfast was our new home for the next couple of days. 

The jungle of Bohol is home to the tarsiers. These little wonders of the world are the smallest primates you will find and a highly endangered spieces. Indonesia and Philippines are the only two places left where you can find them. Its always been my dream to see them and now I can finally tell that I made that dream come true. A few years ago I saw them in North Sulawesi and I fell in love. Today again I was amazed by their appearance and their beauty.  We visited the tarsiers research centre where they have a breeding program for the little cuties. The centre is divided in a visit and non visit area. We could see 5 tarsiers in the visit area, although they where still very hard to spot. In total the centre is home to about a 100 of them, but public isn’t allowed in the area where they live, and thats a good thing. The little ones are easily stressed and cant be kept in captivity. Once captured they commit suicide! 

I was very happy to be able to see them again in their natural habitat.  Besides seeing the tarsiers we went to the picturesque chocolate mountains and Mark and Ben did a zip line ride across the Loboc river. We had a lovely lunch on the river cruise and a challenging walk over the hanging bridge.   On this island we also met some nice people, from Malta this time and we spend two evenings with them, playing pool. 

Ben, a guy from Canada we met at Malapascua, is also still accompanying us.My last stop in the Philippines will be Moalboal… Hopefully I can snorkel with the sardines there and enjoy my last days of holiday.

Between all the lovely impressions of living the nomad life, I also got sad news. One of my clients from Belgium passed away. My former colleagues were so nice to keep me updated on her situation. Yesterday morning I got the final email saying that my beautiful client went on to the other side. My thoughts are with her family and with the team of the Anjelier. I love you guys and I wish I was there by your side.  

Philippines baby!

Standaard

Another trip, another story…

After the big shock that I was leaving on Wednesday morning in stead of Thursday morning I quickly went home to pack my bag. A couple of hours later I was sitting on a plane that would take me to Cebu City (Philippines) with a stop in Singapore. The airline had a very good movie program and soon I was watching movies but it only took me 15 min to fall asleep.

Before I realised it we were descending. With a transfer time of only 40 minutes I was a bit anxious about missing my connection but no dramas. I met two friendly Philippino sisters who where also travelling to Cebu and they guided me to the right terminal and gate. After lots of laughter and a couple of lessons in Philippino lingo we boarded on the plane. Again this flight was very nice. I had the best food ever (including chocolate ice pralines) and nice company. My neighbour was a Swedish girl, Friida, who was backpacking through the Philippines. Sweet!
We ended up taking a taxi together to my hostel and then we each went our way.

My first night in Cebu city was filled with meeting new people from Canada, Finland and UK.

The next morning I found out that the hostel was fully booked so I had to search for another place. Oops! But again I was lucky. While I was discussing my options with the receptionist I met another guy who was also looking for a place to sleep. We ended up booking a family room in a fancy hotel, which was way better than my little bed in the hostel.

image

I spend the day visiting a tao temple together with Kiowa, my new roomie and Julie, a girl from Taiwan.
Evening fell and finally Mark arrived in the hotel after a very long trip with lots of delays. With a smile on my face and a feeling of belonging we fell asleep…

The alarm went off around 5am and we took the bus towards Maya where we changed the not so comfortable bus for a boat that brought us to Malapasca Island. When we set foot on the beach there was a boy asking if we had a place to stay. I wanted to have a look at Sandras place, a hostel that had excellent review on trip advisor, but there was no place for us. The boy took us to a homestay, runned by a local teacher and we decided to stay the night in the spotless dormitory there.
The night was filled with visiting dive shops and comparing prices. Mark decided to go with Devocean. We had a nice chat with the divemasters and Mark booked a nitrox course that will allow him to spend more time diving with the sharks. Thats why this place is famous. It is one of the few spots in the world where you can see the famous Threshar sharks!

Back in the dormitory we met our roomies. Two Swedish girls who unfortunately had a bad motor accident with the obvious painful “asian tattoos” and a Swedish guy with an eye infection. It felt like a hospital ward in there!

image

This morning we searched for other accommodation and we found a lovely private hut with beach view.
That is where I am sitting right now. Mark went to the dive shop to do his exam and I just had a refreshing swim in the sea.
Life is good! Its amazing how friendly the people are on the island. Tourism and the local community mixed together.
Unfortunately you can see lots of dead coral on the beach, probably due to explosions (now prohibited) and global warming (which we should all be more aware off).

image

There are lots of dogs here as well. I gave a bit of my lunch to a little cute puppy that was wondering around.

Thats it for today, the sea is calling for me again…
Big hugs from paradise!

image

Busselton en Melbourne

Standaard

Geen nieuws is goed nieuws zeggen ze soms wel eens, en dat kan je zeker zeggen over mijn blogverwaarlozing. De laatste weken zijn namelijk zodanig snel voorbij gevlogen dat ik amper de tijd genomen heb om een deftig verhaaltje uit te typen.

Toch wil ik het even hebben over de afgelopen evenementen van de laatste maand. Want ze waren leuk, benoemingswaardig, ontroerend, emotioneel, af en toe hard en uitdagend maar ik heb vooral genoten en bewonderd.

BeerfestivalHet voorlaatste weekend van februari gingen we samen met Marlon, Tara en haar familie, naar Busselton. Daar was er een “Beerfestival” aan de gang en als Belg zijde kon ik dat natuurlijk niet missen. Na een hele namiddag bier en cider proeven van de plaatselijke brouwerijen, sloten Mark en ik de dag af met een romantisch dinertje (afhaalchinees) aan de voet van de langste Jetty op de zuidelijke hemisfeer. Kijkend naar de prachtige sterrenhemel, kroop ik dicht bij Mark aan en mijn hartje jubelde van blijdschap en verliefdheid. Het leven kan zo mooi zijn!

De volgende dag op de terugweg naar huis, stopten we bij de “Canal Rocks” in Yallingup. De zee klotst daar met volle kracht tegen de rotsen en het effect van de golven is adembenemend.

Canal Rocks

Eenmaal thuisgekomen, kon ik opnieuw mijn valies maken om te vertrekken naar Melbourne, waar ik Nathalie bezocht, een vriendinnetje van in België die enkele jaren geleden naar Australië emigreerde. Het was een tof weerzien en ik maakte kennis met haar partner Tom en haar zoontje Louie.

We kuiereden door het hartje van Melbourne met z’n graffiti steegjes, we bezochten een kunst museum en hielden op tijd en stond een stop voor een lekker taartje met koffie.

Melbourne

In twee dagen reden we de Great Ocean Road uit. Deze weg is één van werelds mooiste kustwegen met spectaculaire uitzichten over de Oceaan. Eén van de hoogtepunten op deze weg was voor mij het zien van echte wilde koala’s in de bomen.

Great Ocean Road

KOALA

Aan alles komt een eind, zo ook aan mijn “vakantie” in mijn “grote vakantie” haha en begin maart keerde ik terug naar Perth, Spearwood, waar Mark me aan de luchthaven stond op te wachten.

CartoonMomenteel zijn mijn dagen gevuld met autorijlessen. Ik hoor sommige nu wel denken van “allé die heeft haar rijbewijs toch al lang?” Maar zoals de meesten onder jullie ook weten, is rijden nu niet bepaald mijn favoriete bezigheid en ben ik erg vindingrijk om autosnelwegen en drukke punten in het verkeer te vermijden. Daar moest iets aan gedaan worden! Ook het feit dat men hier aan de andere kant van de baan rijdt, zorgde ervoor dat ik me opnieuw inschreef voor enkele rijlessen. Ik wil voor eens en altijd mijn schrik overwinnen op de baan en nu heb ik de tijd om dat te doen.Deze morgen had ik reeds mijn 5e rijles en het gaat elke keer beter en beter. Vandaag reed ik de hele tijd op de autosnelweg! Ik haalde andere voertuigen in (zélf camions) en veranderde met al wat meer zelfvertrouwen van rijstrook tegen 100 km per uur. Mijn zelfvertrouwen is nog niet wat het moet zijn maar stilletjes aan groeit het elke dag een klein beetje. Voor mezelf is dit een grote overwinning en ik ben er toch wel trots op!

 

Naar de gym gaan doe ik nog altijd met mijn gymbuddy Lauren. De toner en yoga class hebben voor ons bijna geen geheimen meer, al ben ik er gisteren wel in geslaagd een spier te verrekken tijdens een yoga-pose.

Het grootste nieuws heb ik voor het laatste gehouden… TATATATA… Mark en ik komen naar BELGIË!!!

Vorige week boekten we onze tickets en van 19 mei tot 10 juni zijn we in het land! Ik kijk er superhard naar uit om mijn familie, metekindjes Marlies en Izarra, mijn liefste vriendjes en vriendinnetjes, collega’s en de Anjeliertjes terug te zien!

Wat zal er gebeuren na 10 juni…? Dat is een verhaaltje voor later!

To gym or not to gym

Standaard
To gym or not to gym

Ik maakte vandaag een nieuwe ontdekkingsreis. Deze keer koos ik niet voor een lange verre trip naar fantastische oorden met wuivende palmbomen. Neen, het werd een 1uur durende intensieve reis naar het punt waar mijn koppigheid en motivatie de limiet van mijn kracht ontmoetten. De plaats, uitgerust met airconditioning waardoor het net geen hel was, wordt door de Australiërs “the gym” genoemd.

Daar stond ik dan, helemaal uitgedost (zelf mijn roze sportschoenen ontbraken niet in het plaatje) klaar voor mijn eerste “toner class”.
In de brochure omschreven als, ik citeer “TONER: An excellent low impact, high intensity class that guarantees to tone the total body. Get your body totally toned and tight with this fun class that will make you burn.
In mijn naïviteit dacht ik dat het allemaal wel gezellig en op het gemak ging zijn, low impact hé…en de rest las ik als blablabla.

NIET DUS!

Na 5 minuten hoppen en springen van links naar rechts (welke kant is links nu weer?) dacht ik een pauze te kunnen inlassen maar neen hoor, de altijd glimlachende lesgeefster nodigde ons uit om de gewichtjes in onze handen te nemen en there you go again, LEFT RIGHT AND 3 MORE TIMES!

Puff puff, zweet zweet en niet opgeven.

Na 10 minuten begon ik het wonder boven wonder nog fijn te vinden ook, en dat gaf me extra energie, hup, spring, stretch and ready for some lundges!!!

Na 20 minuten, en enkele oefening-series verder, begon ik te twijfelen of dit hele gymplan wel een goed idee was, maar ik hield vol.

Ik hield vol, zelf als de elastiek zijn intrede deed. Daar lig je dan, met aan uw ene been een elastiek en aan uw ander been de andere kant van diezelfde elastiek, half in de knoop…en hupla zwieren maar met de voeten hoog in de lucht! Het deed me denken aan de kinesitherapie die ik ooit kreeg voor mijn “uit-de-kom-gevlogen-knieschijf-revalidatie”.

45 Minuten later hadden we zowat alle spiergroepen in het lichaam uitgedaagd, zelf diegene waarvan ik niet wist dat ik ze had. Met wat bibberende knieën deed ik toch vlijtig de laatste oefening ook mee en wat sit ups konden er ook nog wel bij… Tot het verlossende “Good work girls! Finish and stretch” kwam…

(Breathe in, breathe out, breathe in, breathe out)

Ik zag, kwam, voelde intensief, bewoog, nam deel en OVERLEEFDE 🙂
En dit alles zou ik niet gedaan hebben zonder Lauren, want die was ook mee en gaf ook niet op. Dus dank u wel gymbuddy! Vrijdag doen we Yoga samen!

Ik lig nu in bed, de dag te overdenken, zoals we allemaal wel eens doen, en voel me toch wel een beetje trots als ik denk aan mijn prestaties van deze morgen. Zelf mijn lichaam voelt zich trots en laat dat merken in een zeurende, laat ons zeggen nu nog subtiele, gevoeligheid in elk spiertje dat ik deze ochtend heb uitgedaagd. Dat belooft voor morgen!!!

20140213-005910.jpg

Love of the seven dolls

Standaard
Love of the seven dolls

Ik ben verliefd! Verliefd op een verhaal!

Een week geleden maakte ik kennis met een nieuw boek, althans nieuw voor mij maar reeds oud voor de wereld. “Love of the seven dolls” is geschreven door de Amerikaan Paul Gallico, een novellist en sportschrijver, die ondertussen al reeds meer dan 30 jaar onze aardbol verlaten heeft en nu zweeft tussen de wolken.

Lynn, de mama van Mark raadde me het boek aan en vertelde dat het een van haar lievelingsboeken was. Dus ik begon te lezen… en ik bleef lezen! Het is zo een boek dat je helemaal betovert en meesleurt. Vanuit mijn zetel in Australië reisde ik in gedachten naar Frankrijk, waar het verhaal zich afspeelt.

Het gaat over Mouche, een Bretoens meisje die, getekend door haar mislukte carrière als actrice in Parijs, zich volledig nutteloos voelt en daarom besluit om in de Seine te springen. Keer op keer kreeg ze te horen dat ze noch het talent, noch de schoonheid bezat om ook maar ergens aangenomen te worden.

Maar net voor Mouche de beslissende stap zet in de afgrond, begint Carrot Top tegen haar te praten.  Voor Mouche er zelf erg in heeft, zit ze midden in een conversatie met 7 handpoppen die elk hun karakter en eigenaardigheden bezitten. Reynardo de vos, Carrot Top de kabouter, Gigi het blondje, Alifanfaron de reus, Dr. Duclos de pinguin, de oudere Madame Muscat en Monsieur Nicholas, de speelgoedmaker.

Moche vergeet de wereld om zich heen en na een goed gesprek gaat ze in op de uitnodiging van de poppen om met hen mee te reizen. Zo krijgt Mouche haar eigen plekje binnen de “amusante” familie van de handpoppen.

Maar wie bestuurt de poppen? Is die even amusant als de grappige en liefdevolle personages die hij “bestuurt”?

… Eigenlijk wil ik niets meer verklappen over het boekje, het is aan jullie om het te lezen en de magie ervan te ontdekken. Ik vond het een mooi, broos, breekbaar en eerlijk verhaal. Het sprookje is prachtig in zijn eenvoud.

Naar mijn mening is het verhaal is ook uitermate geschikt voor creatieve (drama) therapie.

foto 2

“The music completed the spell under which Mouche found herself

and carried her away into this strangest of all strange lands of make-believe

into which she had wandered out of the unhappy night.”

Australia Day

Standaard

Dit weekend was het “Australia Day”.

images

Deze nationale feestdag van het land der Kangoeroes wordt al sinds 1808 gevierd. De aanleiding hiervan was dat er in 1788 (26 januari) ene zekere kapitein Arthur Philip met zijn vloot Sydney bereikte, hoera, Australië werd ontdekt door de Engelsen, en kapitein Philips maakte er direct een Engelse kolonie van, aldus Wikipedia.

(Tussen haakjes: er wordt dus helemaal geen onafhankelijkheid gevierd op Australia Day, officieel op papier is de Koningin van Engeland nog steeds de Koningin van Australië ook).

naamloos

We mogen ook zeker niet de oorspronkelijke bevolking van Ozzie-Land vergeten, nl de Aboriginals. Voor hen staat Australia Day bekend als ‘Invasion Day’. Voor de geïnteresseerden onder ons is het echt wel eens de moeite waard om meer te lezen rond hun geschiedenis, hun droomwereld en hun kunst. Het zijn intrigerende mooie mensen die vaak echter met een slechte naam bestempeld worden. Of dat terecht of onterecht is laat ik hier in het midden. Net als alle volkeren hebben zij hun problematieken, en de geschiedenis is niet mals voor hen geweest. Oorzaak en gevolg? Ik weet het niet, mijn kennis is te miniem om hier verder over uit te wijden.

Tot hier mijn korte geschiedenisles… terug naar 2014…

aussieday

26 Januari stond voor mij in het teken van zon en plezier. We een kleine poolparty gehouden in de tuin met enkele vrienden. Het was heerlijk vertoeven in het zwembad, met een biertje (voor mij wijntje) in de hand. Er werd gebarbecued, gelachen, gezwommen, ge-bubbelbad en gesmuld van de chips & dips, overheerlijke cupcakes en taart (dank u Tara en Lauren).

Voor de avondactiviteit stond ‘vuurwerk kijken’ op het plan, maar owee, mijn sinussen dachten daar anders over. Na een gezellige namiddag kreeg ik een klop van de hamer en kwam mijn verkoudheid, die reeds enkele dagen aan het rondsluimeren was in mijn lichaam, naar boven. Niets, kuch en vooral massa’s hoofdpijn (en dat kwam NIET door mijn wijntje) leidden me tot een avond in bed.

beerpong

Gelukkig kon ik tussen mijn slaapjes door nog genieten van de tonen van de Triple J Hottest 100 en het gelach van de jongens die “beerpong” aan het spelen waren. (Volgens mij is die beerpong een nationale sport).

Het was een mooie dag, die Australia Day.

Binnenkort wordt er een andere mooie dag gevierd, Mark’s verjaardag hoera hoera. Ik kijk al uit naar volgend weekend en ben vandaag druk in de weer geweest met het in elkaar knutselen van “iets”!

Van oud naar nieuw in Oz

Standaard

Toen ik een jaar geleden nieuwjaar vierde met één van mijn lievelingsmensjes in België, had ik nooit gedacht dat ik een jaar later aan de andere kant van de wereld zou zijn.

En hier ben ik dan, een jaar later, met een heleboel nieuwe herinneringen mooi fladderend in mijn hoofd. Tweeduizenddertien was een jaar vol bobbels op de weg, grote en kleintjes, het was een jaar van vallen (soms keihard en soms iets zachter) en weer recht krabbelen, al dan niet met een helpende hand. Het was een jaar van beslissingen nemen, enthousiasme, gekheden, dromen en die dromen uiteindelijk achternagaan. Tweeduizenddertien was een jaar van paniekaanvallen en tegenstrijdigheden in mijn hoofd maar het was vooral ook een jaar vol van liefde, liefde en nog eens liefde me een grote L.

Hier aan de andere kant van de wereld wuifde ik samen met enkele vrienden van Mark 2013 uit en al dansend en pina colada-drinkend maakten we plaats voor het nieuwe jaar.

wordpressoudejaar

Wat zal 2014 voor mij in petto hebben? … Waarschijnlijk nog meer beslissingen (het houdt niet op hé) en nog meer dromen, en nog meer liefde… Althans dat hoop ik en daar klink ik op. En voor jullie allemaal…mijn wens voor 2014…(dank u Neil)

neil gaiman

Mijn groot goed voornemen voor het nieuwe jaar is wat meer aandacht besteden aan sportactiviteiten en mijn conditie verbeteren. Die conditie is nagenoeg onbestaande geworden, shame on me. Dus enkele dagen geleden maakte ik met Mark een fietstochtje van Spearwood naar Fremantle. Ik overleefde de volledige 13 km, (bloos) wat zeker niet te onderschatten was aangezien het hier heuvelachtig landschap is. Hihi…(nog meer bloos). We genoten van een gezonde lunch bij Ootong & Lincoln en fietsten langs Coogee Beach terug naar huis. De laatste bergop werd me iets te veel maar ik bleef volhouden en uiteindelijk kwam ik puffend maar voldaan toe. Als beloning kreeg ik een lieve zoen en spierpijn in mijn knieën. (De spierpijn hield gelukkig maar een uurtje vol en magnesium is een wondermiddel). ’t Is best wel erg gesteld als je na 13 km al spierpijn krijgt…Dus daarom, sport en training, hét Muurievoornemen voor dit jaar!

Bikeride

Gisteren bezochten we het Pinguïn Eiland, dat een thuis biedt aan de grootste kolonie kleine Pinguïns in West Australië.  We konden zien hoe ze gevoederd werden en we hadden het geluk om een wilde pinguïn te spotten die zich schuilhield onder een houten trap. We luierden op het idyllische strand dat we deelden met vogels en de hongerige hagedis die onze broodkruimeltjes kwam opeten. Mark ging even snorkelen in het helderblauwe water, maar kwam er al gauw uit omdat de stroming redelijk sterk was en hij had zijn flippers niet mee.

wordpressisland

Het nieuwe jaar is dus goed ingezet. Mijn buik houdt zich eindelijk koest, ik heb weer meer energie en geniet van alle grote en kleine momenten. 2014 here I come!